Gürültü patırtının ortasında sesizce, sükunetle dolaş; sesizliğin içinde huzur var. Sakın bunu unutma. Herkesle dost olmaya çalış. Sana bir kötülük yapıldığında verebileceğin en iyi karşılık: Unutmak olsun. Bağışla ve unut…Ama kimseye teslim olma… İçten ol;Telaşsız anlat…Kısa, açık ve net konuş… Başkalarına da kulak ver…Aptal ve cahil oldukları zaman bile dinle onları; çünkü, dünyada herkesin bir öyküsü vardır. 
Xsentos Yazıtı

Düşünebiliyor olmak mı insanı bu denli garip kılıyordu..
Ya da düşünmek miydi insanı bu denli acımasız zavallı bir hale sokan..
Hep en değer verdiklerimiz mi en çok canımızı acıtanlar olacaktı..
Kalbini hiç kırmak istemediklerimiz bunun farkında olmak yerine, 
aksini görmek için mi uğraşacaktı hep..
Vefa kelimesi 4 harf olduğu için mi bu kadar ucuzdu..
Ya da insan birilerinin gözündeki kıymetten korktuğu için mi
sırtını bu denli kolay dönebiliyordu bir başkasına..
Bir şeylerin kıymetini kaybettiğimizde anlamak;
yaradılışta mı vardı yoksa yok oluşta mı..
Ve eninde sonunda insanlar ölüyordu,
Ne yazık ki insanlık denen bir kavramın varlığının bile farkında olmadan..
Sırf kendimize aldığımız nefeslerle göçüp gidiyorduk..Boş, bencil, anlamsız…
| TuryerswaaM

Siyah, artık sıkıldı. Korkunun, karamsarlığın, boşluğun, uzayın, şeytanın rengi olmaktan sıkıldı. Renk mi? Renk değil. “Renk”liği bile elinden alınmış bir Siyah var ortada. Siyah bunlardan sıkıldı. Pembe’nin hiçbir derdi yoktu oysa. İnsanlar pembeyi severdi, insanlar pembeyi giyerdi. Siyah hep kötü ruh hallerinin adamıydı. Toplantıların, cenazelerin, iş pazarlıklarının, tehdit seanslarının, intihar haberlerinin kamuflasyonuydu. Herkes Siyahı çok sever ama kimse sevmez. Bugün Siyah isyan edecek. Bugün siyah hakkını arayacak. Ben de “renk”im diyecek. Diyecek ki, “Pembeyle bir derdim yok ama beni iyi dinleyin!” Bugün insanlar zorla veya güzellikle, yalan söylemeden Siyah sevecek ve bir devir bugün değişecek.